21/6/2007 - KÜÇÜK KIZIN MASALI...

Mucize gerek bize ,gidecek bir başka düş ,
Bir düş ki kopmamış zamanın pençesinden..

Yeni bir gün başlıyor,
Yeni bir sayfa ,
Ve
Yeni bir düş..

Sana dairleri tek tek topladım odamdan az önce,
Tüm pişmanlıkları , tüm acıları, tüm üzüntüleri
Ve tüm mutlulukları,
Evet ,hepsini tek tek bir kutuya koydum,
Birazdan kutuyu bir daha hiç açmamak için toprağa gömeceğim,
Bir gün yeniden bir ağacın filizlenmesi ,
Kökleri çok derinlerde ,topraktan ömür boyu vazgeçmeyen büyük bir çınar olması için..
Masallarla büyüyen çocukluğum ,
Ne güzeldi o masallar,
Kırmızı başlıklı kız ,kurdun kötü pençelerinden kurtulurdu.
Beyaz atıyla gelen prens ,
Pamuk prensesi uyandırdı sonsuz uykusundan ,
Onu öper ve sonsuza dek mutlu olurlardı..

__Anne masal dinlemeden uyumam__diyen
Elleri küçük kız,artık büyüdü.
Çoktan öğrendi masalların gerçekleşmediğini,
Ellerinde yaralar açıldı,
Elleri kanadı,
Elleri çok çok acıdı,
Ve büyüdü küçük kız ,
__Bana masallarımı verin__diyen hıçkırıkları kesildi,
Yutkundu ,o sesi ve tüm hıçıkırıklarını,
Boğazında bir yerlere gömdü
Bir daha hiç dışarı çıkmamak üzere..

Gidiyorum ,
Arkama bir daha asla bakmayacağım,
Bırakıyorum bu savaşı ,
Galibiyet nağraları atarken ,
Çoktan malup oldum zamanın pençesinden..

****************************
Hiç büyümeyeceksin küçük kız,
Renginin kırmızı olmasını dilediğim güzel bir masal..

Yeni bir gün başladı,
Yeni bir gün doğdu,
Yeni bir sayfa açtım zamana karşı..
VE yeni bir masal dinledim,
İçinde kendimi bulduğum ,ufak bir masal..

Ben kendimi oynuyorum bu masalda ,
Sense iyi yürekli prensi,
Ama bu masalda prensesi kurtarmak çok kolay değil,
Herşey zorluklarla dolu prensim, tıpkı yaşam gibi,
Beni dinle ve sorularıma cevap ver..

Parçalarımı toplayabilir misin ?
Dağılan beni tek tek yeniden ,
Birleştirebilir misin bir yap boz gibi ?
Enkazı kalmış bir şehri, tekrar hayata döndüre bilir misin?

Evet ise cevabın,
Umarım bir an önce kurtarırsın ,
Düşleri olmayan küçük prensesi,
Zamanın pençesinden...

20/6/2007 - KALBİMİ SORGUSUZCA VERDİĞİM İNSANA...

Kalbimi sorugusuzca verdiğim insana...
Sen nasıl geldin,girdin hayatıma bütün rüzgarların yönünü değiştirdin...Kalbimin kapılarını çaldığında bir bakışın yetti kapıların açılmasına.Seni içeri aldığım günden beri kapıları kilitleyip anahtarı gözlerindeki denize attım.Bir daha bulamamak için...Çünkü gözlerin gözlerime değdiği an kendimi bile bulamıyorum,alamıyorum o sonsuzluktan...Şimdi tek ağlama sebebim yanımda,yanında olamayışımdan...Bana denizi ve nefesimi bağışlayacağın günü bekliyorum.Şimdilerde nefessiz kalışım bu yüzden,yeni anlıyorum...

...Şububum'a...

(resim alıntı olduğu için isim yazıyor altında ben yazmadım...)

15/6/2007 - VE TOZ PEMBE HAYAT BİTTİ...HEPİNİZE TŞK EDERİM DOSTLARIM

BUGÜN SONDU...FİLMİN SONU :( ARTIK OKULUM YOK,ARKDAŞLARIM YOK, AĞLADIĞIMDA YASLANACAK OMUZ YOK...DOSTLARIM CANLARIM YOK...HAYATIMIN OLMAZSA OLMAZI OLUP HER DÜŞTÜĞÜMDE BENİ YERDEN KALDIRAN TUĞÇE,MERVE,İLKNUR,NURŞEDA,DEMET,BURCU,FULYA V.YOK....ŞUBUBUM YOK,KARDEŞİM CAN YOK ,GARDAŞIM PEKKO ALİ YOK,HOCA RÜSTEM YOK,İSMAİL YOK,AŞIK VEYSEL'İN 7.GÖBEK TORUNU ONUR YOK,İMAMIN OĞLU HASAN YOK,KARAGÖZ CUMHUR YOK...KARGA EMRAH YOK,KARPUZ MİTHAT YOK,AYYAŞ MEHMET YOK...KISACASI ARTIK HAYATIM DA KİMSE YOK...HEPİMİZ KENDİ AYAKLARIMIZIN ÜSTÜNDE DURMAK ÜZERE YOLLARIMIZI AYIRDIK VE TOZ PEMBE HAYAT BİTTİ :'(

UNUTULMAYACAK DOSTLUKLARI YAŞATTIĞINIZ İÇİN HEPİNİZİN  YÜREĞİNE TEŞEKKÜR EDERİM...            

14/6/2007 - FİLMİN SONU... -Bilgi'nin anısına-

Sekiz Mayıs günü kayıp gittin avuçlarımızdan. Ebediliğe, sonsuzluğa kavuştu ruhun. Oysa ne umutlarla başlamıştın... Ne hayallerin vardı…
İlkokul beşte tanıdık seni. Hep inatçıydın,söylenenin aksini yapmayı severdin.Ama öyle sıcak kanlı , öyle içtendi ki davranışların.Hep arkadaş canlısıydın.Ne güzel günlerimiz oldu seninle…Çok kavgamız oldu saçma sapan şeyler yüzünden.Kırgınlığımız hiçbir zaman uzun sürmedi ama. Sonra ortaokula geçtik…Biraz daha büyüyerek, dostluk kurmaya başladık…
Sınıfta eline pergeli alıp saz yapardın.Güldürürdün,gülerdin çoğu zaman.Büyük hayallerin vardı.Üniversiteyi kazanacaktın,hukuk okuyacaktın.Ankara’da yaşayacaktın…Sonra evlenecektin,Mafya Babası olacaktın.Oğlunun adını “Mafya” koyarak…Sonra sevdiğin renkler vardı siyah ve mavi…Oyunculardan en çok Oktay Kaynarca’yı severdin.Dizilerden “Kurtlar Vadisi” vazgeçilmezindi.(Ama hiç dizideki karakterlere özendiğini hatırlamam.)
Yemek seçmezdin.“En çok hangi yemeği seviyorsun?”diye sorulduğunda “Annemin yaptığı bütün yemekleri çok severim” derdin. Sonra Fenerbahçe…Toz kondurmazdın , fanatiktin.O yüzden sana doğum gününde Fenerbahçeli bebek çorabı almıştık ne kadar da mutlu olmuştun.Ne kadar içtendi gülüşlerin. “Bu çorabı saklayacağım oğlum olduğunda giydiririm.”diyordun.Güldüğümüz zaman güler, ağladığımızda bizimle ağlardın.Sınıfta biraz suskunluk varsa ilk halay senden gelirdi.Sen hem çalardın hem de oynardın.Sonra sınıfta oynadığımız voleybol maçları ne kadar eğlenceli olurdu.Bir gün arkadaşlarımızdan biri topu çekince duvardaki tablo aşağı inmişti.O büyük gürültüye hoca gelmişti. “ Kim yaptı?”diye sorulduğunda sınıfta çıt yok. Sonra sen atıldın “Ben yaptım.”diye, arkasından gerçekten yapan kalktı “Ben yaptım.”Sonra tüm sınıf “Biz yaptık.”Filmlerdeki gibiydi günlerimiz.
Hiç bitmeyeceğini sandığımız o güzel günlerimiz de bitti. Ve sen aramızdan gittin.Sanırım filmin sonuna geldik.Ama hayat , bazen beklentilerimizi vermiyor, işte…
Seninle geçirdiğimiz hiçbir güne pişman değiliz. Allah’ın takdiri böyleymiş. Yanımızda yoksun ama kalplerimizdesin.Allah’ım mekanını cennet eylesin…

13/6/2007 - SENİ UNUTAMAM...kalbim kalbine emanet...

Yokluğun içimde ateşten bir gömlek. Her gün yenisiyle değiştiriyorum. Her gün bir öncekinden daha çok yanıyor canım. her gün bir öncekinden daha çok ölüyor ruhum. Senin sevginle hayat bulurken diğer yandan yokluğunla biraz daha yok oluyorum.

Yokluğun içimde fırtına önceki bir sessizlik. Her zamankinden daha çok durgunum, her zamankinden daha çok yaralı. Rüzgarda yolunu şaşırmış bir kelebek misali salınıyor cansız bedenim sensizliğin girdabında..

Sana deli gibi aşıkken kollarımın hep boşluğu sarması acı veriyor. Sözler dokunuşların yerini almıyor. Bu yüzden ne söylesem hep yarım ne yazsam hep eksik kalıyor.

Seni sensiz yaşamaya alıştım demiştim ya.. Yalan söyledim sana. Kendimle birlikte kandırdım seni de.. Bir avuntuydu imkansızlığına karşı.. Bir teselliydi çaresizliğimize nispet.. Hani sensiz yaşayamam ben ölürüm demiştim ya sevgili.. Şimdilerde nefessiz kalışım bu yüzden.. Ben sensizim yokluğunda.. ben nefes alamıyorum.. ben ölüyorum sevgili.. ben ölüyorum.. yokluğun ölümün diğer adı..

Bugünlerde garip bir hal var üzerimde.. Alıştım sandığım yokluğun yüreğimi eziyor. Şarkımızı dinleyemiyorum artık.. İmkansızlığın ruhumu yakıyor. Şarkımızdan akan her ezgiyle, gözümden akamayan kristal gözyaşlarım kalbimi acıtıyor.. ben güçlü değilim.
Kalbim kalbine emanet yar..

...SENİ UNUTAMAM….